Reynslusaga OA félaga: Frelsi frá þráhyggju í mat - NÝTT
Ég fór í göngutúr í morgun fyrir klukkan átt af því mig langaði til þess. Ég fékk mér hollan morgunmat af því mig langaði til þess. Ég fæ oft hrós fyrir það hvað ég er dugleg að halda mig frá sykrinum og óhollustunni. „ Þú ert svo stabíl“ er oft sagt við mig. Þá brosi ég og hugsa, „ef þeir bara vissu“. Þetta hefur ekki alltaf verið svona.Ég man þegar ég vaknaði full ásetnings að núna skyldi ég sko gera þetta. Í dag mun ég hætta að borða nammi eða borða hollara, eða eitthvað. Ég lofaði mér því hátíðlega. Svo allt í einu, seinnipart dags var ég búin að gleyma stóru loforðunum og hugsaði; ,,æji ég fæi mér bara einn bita, og svo einn og svo einn...“ Ég var ekki feit þegar ég kom inn í OA, svona 15 kílóum yfir minni kjörþyngd. En ég hafði vitað í hjarta mínu lengi að ég hefði ekki stjórn á mataræði mínu. Ég keypti kort í líkamsrækt, en mætti bara í nokkur skipti. Ég ákvað að hafa nammidag, en gleymdi því svo og fór aftur að borða nammi alla daga. Þegar mér tókst að halda út fram á laugardag var það fyrsta sem ég gerði var að fá mér súkkulaði í morgunmat! Það er svo mikill tími og orka sem fer í að vera matarfíkill. Hvað á ég að borða? Á ég ekki að borða? Er ég svöng? Ég borðaði svo lítið í kvöldmat, þá verð ég að fá mér eitthvað núna, á ég að borða bara fitulaust? Ég vissi mikið um holla næringu og heilbrigt fæðuval en gat bara ekki farið eftir því sjálf.
Ég fór á minn fyrsta OA fund af því að ég vissi að 12 spor AA virkuðu, það hafði ég séð í fjölskyldunni minni og á mér sjálfri. Ég hugsaði með mér að 12 sporin hlytu að virka á matarfíkn líka! Á fundinum hitti ég OA félaga sem höfðu svipaða reynslu og ég og höfðu náð bata. Ég fékk bækling með mér heim sem heitir: „Skuldbinding um fráhald“. Þetta las ég og ætlaði að tileinka mér þetta, ég fór að lesa innihaldslýsingar á matvælapakkningum, fór að skrifa niður hvaða fæða olli mér mestri fíkn, hvaða hegðun olli mér mestri fíkn, t.d. að borða og horfa á sjónvarp á sama tíma, það getur gert það að verkum að ég fylgist ekki með hvað ég læt ofaní mig og þúsund önnur atriði fóru að síast inn í kollinn á mér. Ég mætti á fundi einu sinni í viku og smám saman fór eitthvað að breytast hjá mér. Ég komst fljótlega í fráhald, en það er að halda sig frá þeim fæðutegundum og matarvenjum sem eru okkur skaðleg, líkt og alkóhólistinn heldur sig frá áfengi. Ég komst að því ég hafði deyft mig með mat og ekki tekið ábyrgð á þeim hlutum sem skiptu mig mestu máli. Fljótlega fór ég að vaxa og dafna með hjálp OA og sporanna. Í dag er ég þessi ,,stabíla týpa”, ég hlæ alltaf innra með mér þegar ég heyri einhvern segja þetta um mig. Það sem ég þufti að gera var að gefast upp fyrir þessum sjúkdómi sem ég er haldin og taka á móti hjálp frá OA.
Í dag er ég laus við þráhyggju um mat og holdafar og þarf aldrei aftur að fara í megrun. Í dag get ég tekið ákvörðun um hvað ég ætla að borða – og staðið við það! Ég hef verið fjáls frá mat í meira en áratug, en samt geri ég þetta bara einn dag í einu. Að vinna þetta prógramm einn dag í einu gerir þetta viðráðanlegt en ég gæti aldrei ákveðið að gera þetta það sem eftir væri ævinnar. Það eru engin boð né bönn í OA, ekkert ákveðið mataræði, engar vigtanir, engar félagaskrár aðeins einlægur vilji meðlima til að hjálpa öðrum eins og þeir fengu sjálfir hjálpina frá öðrum meðlimum. Í OA er alger nafnleynd og trúnaður. Allir sem telja sig eiga í vandræðum með mat eru velkomnir að mæta á OA fundi.
Reynslusaga OA félaga: Líf án sektarkenndar
Ég er þakklát ofæta
fyrir að hafa í öllu myrkrinu ratað
inn í OA. Frá unglingsárum hefur
líf mitt, þar til nú, snúist
um að á morgun fer ég í
megrun, eða í dag er ég í
megrun og allan tímann át ég
stöðugt, var hömlaus nartari og hafði
sektarkennd.
Í OA fann ég í fyrsta sinn
kærleika sem virkaði til að stoppa
ofátið. Ég hafði verið
að skoða vefsíðu OA frá
því í marsmánuði
2001 og hugsaði kannski er þetta eitthvað
fyrir mig. Ég mætti svo á minn fyrsta
fund í janúar 2002. Þar var fullt af
,,rugluðu" fólki, fólki sem er eins og
ég!
Ég var svo heppin að vera gefið
fráhald strax og hef verið í
fráhaldi síðan. Fráhald er
ekki megrun, heldur að borða skipulega
máltíð 3-4 sinnum á dag einu
sinni á diskinn. Með því
að rjúfa fráhaldið
fjórum sinnum á dag og borða
án sektarkenndar, í mínu tilfelli
venjulegan heimilismat, á ég í dag
gott líf.
Líf í ofáti er ömurlegt,
það snýst um einangrun frá
öðrum, sífelldan ótta
við vægðarlausa gagnrýni annarra.
Staðreyndin er hins vegar sú að
maður er sjálfum sér verstur,
það ert þú sjálfur
sem segir: Þú ert vonlaus, þú
hefur engan viljastyrk. Í OA lærir maður
að þetta snýst ekki um viljastyrk heldur
það að setja fráhald
frá mat í forgang, einn dag í einu.
Þetta hefur tekist í 5 mánuði!
Mig skorti ekki viljastyrk þegar: Ég svelti mig
í 70 daga. -- Þegar ég fór
í hvern megrunarkúrinn á
fætur öðrum. Ég gat
þetta allt á hnefanum en ég vissi ekki
þá að ég væri
með sjúkdóm, matarfíkn, og
það er hægt að ná bata
með hjálp OA. Það er hins vegar
ekki til lækning en meðan ég
mæti á fundi og nota OA kerfið er
ég heilbrigð, einn dag í einu.
Líf án sektarkenndar og
vanlíðunar, er mikil gjöf og fyrir
það er ég þakklát.
Reynslusaga: OA gaf mér nýtt líf
Þegar ég kom fyrst inn á fund hjá OA fyrir rúmum 21 mánuði síðan var ég skíthrædd. Ég var þá 27 ára, 135 kg (er166 cm) og búin að fá gallsteina vegna neyslu á óhollum mat og sælgæti. Ég var búin að prófa alls konar megrunarkúra og heilsuátök en gafst alltaf upp. Ég féll alltaf í ofát því að ég vildi "vera góð" við sjálfa mig því að ég hafði verið svo dugleg. Og þó að ég hafi einstaka sinnum misst nokkur kíló komu þau alltaf aftur.
Ég var farin að einangra mig, vildi helst
bara borða í einrúmi og faldi oft
sælgætisbréf og annað
slíkt til að fólk sæi ekki
hvað ég var að borða. Ég
var að borða yfir tilfinningar mínar, t.d.
ef ég var reið, þreytt, sorgmædd
eða einmana fannst mér best að borða
til að láta mér líða
betur. Líkamlegt ástand mitt var ekki gott,
fékk reglulega mígrenishausverki og
átti erfitt með að hreyfa mig.
Þegar ég prófaði að
fara á OA fundi fann ég fólk
með samskonar vandamál og ég og
það tók vel á móti
mér. Þetta fólk hafði
fengið lausn við þessu vandamáli.
Þegar þau sögðu frá
sínum reynslusögum, gat ég alltaf
fundið sjálfa mig í þeim.
Áður en ég vissi af voru þessir
fundir farnir að hjálpa mér og
ég komst í svokallað
fráhald.
Hver og einn skilgreinir sitt fráhald. Fráhaldið mitt er þannig að ég borða þrjár máltíðir á dag og einn millibita og set bara einu sinni á diskinn, ég hef tekið út öll sætindi og mjög feitan mat, því að það voru þær fæðutegundir sem ég var mest sólgin í. OA er ekki megrunarklúbbur heldur samtök sem ganga út frá því að maður sé með fíkn í ákveðnar matartegundir. Tekið er á þessari fíkn eins og AA samtökin taka á fíkninni í alkóhól.
Ég fékk mér
trúnaðarkonu og fór að vinna
reynslusporin 12. OA samtökin bjóða upp
á andleg leið og þessi leið hefur
breytt lífi mínu. Ég hef misst 25 kg
en það er ekki það besta,
mér líður miklu betur á allan
hátt, andlega, tilfinningalega og líkamlega.
Mígrenishausverkjunum hefur fækkað til
muna, ég finn ekki fyrir gallsteinunum og á
auðveldara með að hreyfa mig.
Ég hef öðlast meira
sjálfsálit og er farin að geta horft
í spegil án þess að hugsa bara
"æj bara ef ég væri með
aðeins minni maga, bara ef ég væri
með minni undirhöku ....". Fyrir mér er
þetta algjört FRELSI og til þess
að halda þessu frelsi þarf ég
að mæta reglulega á fundi og vinna
prógrammið sem OA leiðin
býður upp á. Ég dæmi
mig ekki lengur fyrir að vera aumingi sem hefur engan
viljastyrk. Ég veit núna að ég
er með sjúkdóm sem hægt er
að halda í skefjum, EINN DAG Í
EINU.
OA félagar: Sendið inn reynslusögu!
Smelltu hér
til að senda reynslusögu. Gott
er að hafa eftirfarandi í huga: Hvernig var
lífið áður? Hvað
gerðist? Hvernig er þetta í dag?